Date of Publication

3-2024

Document Type

Dissertation

Degree Name

Doktor sa Pilosopiya sa Araling Filipino - Wika, Kultura, Midya

Subject Categories

Other Languages, Societies, and Cultures

College

College of Liberal Arts

Department/Unit

Filipino, Departamento ng

Thesis Advisor

Feorillo Petronillo A. Demeterio III

Defense Panel Chair

Ernesto V. Carandang II

Defense Panel Member

Raquel E. Sison-Buban
Leslie Anne L. Liwanag
Genevieve L. Asenjo
Lars Raymund C. Ubaldo

Abstract (Filipino)

Sa produksyon ng panitikang-pambata sa Pilipinas, hindi nawawala ang ‘muling isinalaysay’ o retelling ng ating mga karunungang-bayan, partikular ang mga nasa anyo ng tuluyang pasalaysay (prose narrative) tulad ng mito, kuwentong-bayan, at alamat.   Ang retelling ng mga mito, kuwentong-bayan, at alamat ay hindi pa napagtuunan ng kritikal na pagbasa sa kasalukuyan lalo na ng mga kritiko o iskolar ng panitikang-pambata sa Pilipinas na ang pagsusuri ay madalas ay nakatuon lamang sa tema o paksa.  Hindi pa ganap na natutuklasan at nasusuri ang tradisyon ng ‘muling pagsasalaysay’ ng ating mga karunungang-bayan.  Bilang pangunahing manunulat para sa mga batang Pilipino, nilayon ng pag-aaral na suriin ang kabuuang estilo ng ‘muling pagsasalaysay’ ni Rene O. Villanueva ng tatlong sub-types ng tuluyang pasalaysay—mito, kuwentong-bayan, at alamat.  Sinikap na tuklasin ang estratehiya, retorika, at pormula, maging ang mga proseso o hakbang na ginamit niya sa ‘muling pagsasalaysay’ nito para sa mga batang mambabasa.  Binalikan ang pre-text ng piling retelling ni Villanueva upang maisagawa ang intertektuwal na pagbasa ng parehong varyants at mahimay-mahimay ang mahalagang komponent nito na susi sa pagtukoy sa pagbabago ng mga funsiyon na nakapaloob sa mga ito.   Naisagawa ang panunuring pangnilalaman sa pagkilatis sa balangkas ng bawat sub-type.   Ginamit ni Villanueva ang register ng wika o ang kombinasyon nito batay sa sub-type—hieratic na register o matalinghaga para sa mito; epic na register o kolokyal/di-pormal para sa alamat; at demotic na register o pang-araw-araw na diskurso/dayalekto naman para kuwentong-bayan.  Sa proseso o hakbang sa ‘muling pagsasalaysay’, isinagawa ni Villanueva ang ‘muling pagkukuwento’ sa sub-type na taglay na ang maayos na balangkas o estruktura.  Isinagawa naman ang ‘muling pagsulat’ gamit ang ‘pagbabago,’ ‘pag-aangkop,’ ‘pagbabawas,’ at pagdaragdag sa mga sub-type na kailangang bigyan ng sariling tinig ang tauhan, pagdaragdag ng mga diyalogo, pang-angkop ng tagpuan sa mga pangyayari sa salaysay, pagbabago ng wakas, pagpili ng isang dramatikong tagpo sa mahahabang salaysay, at pagdaragdag o elaborasyon ng mga pangyayari sa maiikling salaysay.   Ang mga hakbang o prosesong ito ay nagresulta sa dalawang anyo ng ‘muling pagsasalaysay’—ang reproduction at reversion.  Ang isinagawang ‘panghihimasok’ ni Villanueva sa mga lumang salaysay ay higit na ‘paloob’.  Ang mga idinagdag niyang detalye tulad ng mga diyalogo, pangyayari, kilos o desisyon ng mga tauhan, at iba pa, ay nanggaling din mismo sa loob ng salaysay.   Ang mga nakita niyang kakulangan sa pre-text ay naging espasyo ng kaniyang ‘panghihimasok’ dito.  Ginalugad muna niya ang lumang salaysay.  Ginamit kung ano ang natagpuan niya sa loob ng teksto o kung ano ang mga natira matapos niyang alisin ang mga detalyeng hindi niya kailangan.  Sa pagtabas niya ng mga hindi kailangang detalye, nagkaroon ng kaisahan ang mga pangyayari sa banghay ng kaniyang ‘muling pagsasalaysay’.  Higit na naging malinaw ang direksiyon ng salaysay sa ‘muling pagsasalaysay’ ni Villanueva ng ilan nating mga karunungang-bayan.

Abstract Format

html

Abstract (English)

In the production of children's literature in the Philippines, the retelling of our traditional lore—particularly prose narratives such as myths, folktales, and legends—remains a constant genre. To date, the retelling of these myths, folktales, and legends has not received sufficient critical attention, especially from critics or scholars of Philippine children's literature, whose analyses often focus solely on themes or subject matter. The tradition of retelling our traditional lore has yet to be fully explored or analyzed. Focusing on a prominent writer for Filipino children, this study aims to examine the overall retelling style of Rene O. Villanueva across three prose narrative sub-types: myths, folktales, and legends. It seeks to uncover the strategies, rhetorical devices, and formulas—as well as the processes or steps—he employed in retelling these stories for young readers. The study revisits the source texts (pre-texts) of Villanueva’s selected retellings to conduct an intertextual reading of the variants and to dissect the key components essential for identifying shifts in their underlying functions. Content analysis was utilized to examine the narrative structure of each sub-type. Villanueva employed specific language registers—or combinations thereof—depending on the sub-type: a hieratic or figurative register for myths; and an epic or colloquial/informal register for legends, and a demotic register—or everyday discourse/dialect—for folktales. In the process of ‘retelling,’ Villanueva performed a ‘re-narration’ for sub-types that already possessed a coherent framework or structure. Meanwhile, ‘rewriting’ was carried out through modification, adaptation, reduction, and expansion—specifically for sub-types requiring the characters to have their own voices, the addition of dialogue, the alignment of the setting with narrative events, changes to the ending, the selection of a dramatic scene within lengthy narratives, and the elaboration of events in shorter ones. These steps or processes resulted in two forms of ‘retelling’: reproduction and reversion. Villanueva’s ‘intervention’ in the traditional narratives was primarily ‘internal’; the details he added—such as dialogue, events, character actions or decisions, and so forth—originated from within the narrative itself.  The shortcomings he perceived in the source material became the space for his own ‘intervention.’ He first explored the original narrative, utilizing what he found within the text—or what remained after he stripped away the details he deemed unnecessary. By pruning these superfluous elements, he achieved a sense of coherence in the plot of his ‘retelling.’ The narrative direction became much clearer in Villanueva’s ‘retelling’ of some of our traditional folk wisdom.

Abstract Format

html

Language

Filipino

Format

Electronic

Keywords

Folk literature, Philippine; Mythology, Philippine; Tales--Philippines

Upload Full Text

wf_yes

Embargo Period

8-14-2026

Download

Share

COinS